ADHD – co się za tym kryje? Jakie są pierwsze objawy? - Artykuł
Znajdź nas na

Polub Familie.pl na Facebooku

Poleć link znajomym

ADHD – co się za tym kryje? Jakie są pierwsze objawy?

ADHD – co się za tym kryje? Jakie są pierwsze objawy?

Autor zdjęcia/źródło: @ ADHD, zdrowie dziecka, zaburzenia,

Zastanawiałaś się, droga mamo co kryje się pod określeniem ADHD? Jak podają lekarze objawy ADHD możemy zauważyć, kiedy nasz maluch idzie do szkoły, czyli w momencie, gdy ma 6-7 lat. Jednak pierwsze niepokojące sygnały pojawiają się już dużo wcześniej. Na jakie sygnały warto zwracać uwagę? Jak możemy pomóc dziecku?

ADHD jest to skrót od angielskiej nazwy choroby - Attention Deficit Hyperactivity Disorder, która oznacza zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi, zwanym także zespołem hiperkinetycznym. Zespół ADHD dotyka około 5% dzieci w młodszym wieku szkolnym. Według badań ADHD diagnozowany jest 2-4 razy częściej u chłopców niż u dziewczynek.

ADHD u dzieci – na co warto zwrócić uwagę?

Objawy ADHD możemy podzielić na trzy główne kategorie, które obejmują:

1. Zaburzenia w koncentracji uwagi

2. Nadmierną aktywność ruchową,

3. Nadmierną impulsywność

Zaburzenia koncentracji uwagi w ADHD

Osoby z ADHD mają o wiele mniejszą zdolność koncentracji własnej uwagi na wykonywanym przez nich zadaniu. Dotyczy to również czasu w jakim dziecko potrafi skupić swoją uwagę na jednej czynności. Problemem jest również nieumiejętność wybrania spośród różnych bodźców tego najważniejszego. Dlatego dzieci z ADHD sprawią wrażenie wciąż zamyślonych, jakby śniły na jawie. Ogromną trudność sprawia im również skupienie swojej uwagi na dwóch czynnościach jednocześnie, np. słuchać nauczyciela i jednocześnie notować w tym samym momencie. Objaw się nasila w momencie, gdy wymagamy od dziecka większego skoncentrowania uwagi na dłuższy czas.

Także przebywanie w większej grupie ludzi, może powodować większe zaburzenie uwagi. Nie oznacza to jednak, że osoby z ADHD nie potrafią w ogóle skupić swojej uwagi na czymkolwiek. Wyjątkiem są jednak rzeczy, które ich interesują, jednak nie potrafią robić tego „na siłę”.

Zaburzenia uwagi mogą skutkować sytuacjami w życiu codziennym jak na przykład:

  • Problemem z wykonaniem dłuższego zadania złożonego z kilku poleceń,
  • Zapominaniem o zabieraniu ze sobą do szkoły książek, zeszytów itd.,
  • Zapominaniem o odrobieniu pracy domowej lub jakie ćwiczenia były zadane,
  • Nadmiernym roztargnieniem,
  • Rozpoczynaniem kolejnej czynności bez ukończenia poprzedniej.

Pamiętajmy, że dziecko z ADHD bardzo łatwo się rozprasza, źle zapamiętuje szczegóły, trudność sprawia mu zastosowanie się do instrukcji, często gubi się, a także na bardzo krótki czas się koncentruje.

Nadmierna aktywność ruchowa – co się za tym kryje?

Bardzo charakterystyczne dla dzieci z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej jest trudność w wytrwaniu w miejscu i skupieniu się na zadaniu, a także tendencja do porzucania jednej czynności na rzecz drugiej bez ukończenia ich. Aktywność ruchowa dziecka, która w porównaniu z aktywnością innych dzieci w tym samym wieku i na tym samym poziomie rozwoju jest o wiele wyższa. Na co dzień dzieci dotknięte ADHD bardzo wyróżniają się na tle rówieśników swoją ruchliwością. Jest bardzo widoczne w momencie rozpoczęcia nauki w szkole podstawowej. Dla wielu rodziców pierwszym niepokojącym sygnałem jest, gdy ich dziecko nie może „wysiedzieć” 45 minut na lekcji; wstaje, chodzi po klasie.

Pamiętajmy, że nie jest to jedyna podstawa by stwierdzić u dziecka ADHD.

Na co zwrócić uwagę by móc stwierdzić nadruchliwość u dziecka?

Oto kilka symptomów:

  • Niemożność pozostawania w bezruchu nawet przez krótki czas,
  • Bezcelowe chodzenie,
  • Bieganie bez celu,
  • Raczej bieganie niż chodzenie,
  • Machanie rękami i nogami,
  • Gadatliwość,
  • Wpadanie na różne przedmioty,

Ciągłe wykonywanie nawet drobnych ruchów, np. bujanie się na krześle, bawienie się wszystkimi przedmiotami w zasięgu ręki.

Nie denerwujmy się jeśli nasz maluch zachowuje się jak jeden z wymienionych powodów. Być może wynikiem np. gadatliwości u naszego dziecka jest stres. Zespół ADHD to suma wielu czynników o czym warto pamiętać.

Impulsywność w ADHD – co oznacza?

Kolejnym bardzo ważnym czynnikiem do którego zaliczamy ADHD jest impulsywność. To inaczej brak zdolności dziecka do zahamowania swojej reakcji. Dzieci te działają w sposób niekontrolowany co znaczy, że nie są w stanie powstrzymać swojego zachowania oraz nie zastanawiają się nad konsekwencjami swoich działań.

Na jakie zachowania dziecka warto zwrócić uwagę?

  • Częste wtrącanie się w rozmowy innych osób,
  • Zakłócanie ciszy, pomimo częstego upominania,
  • Wybuchy złości,
  • Pochopność w działaniu,
  • Podatność na sugestie – dziecko z ADHD łatwo namówić do zrobienia czegoś głupiego,
  • Nieumyślne psucie zabawek,
  • Częsta irytacja,
  • Brak cierpliwości – dziecko nie potrafi czekać na nagrodę.

Jakie wyróżniamy rodzaje ADHD?

U każdego z dzieci chorujących na zespół ADHD możemy dostrzec całkiem inne objawy. Zdarza się, że u niektórych maluchów pojawiają się bardziej nasilone objawy niż u innych.

Dlatego wprowadzono trzy podziały zespołu ADHD:

1. ADHD z dominującymi objawami nadruchliwości oraz impulsywności,

2. ADHD z przewagą zaburzeń uwagi,

3. Podtyp mieszany (najczęściej rozpoznawany).

Dominujące objawy i to do jakiej podgrupy zaliczymy dziecko, zależy również od wieku i płci. Lekarze przedstawiają poniższe wnioski:

  • Podtyp mieszany częściej występuje u chłopców niż dziewczynek.
  • Ocenia się, że u około 30% osób, u których rozpoznano w dzieciństwie ADHD, w okresie dojrzewania objawy wygasają.

Ważne, dodatkowe kryteria służące do rozpoznania ADHD:

Warto pamiętać, że samo zaobserwowanie u dziecka kilku objawów, które pasują do wyżej wymienionych nie wystarczy nam do potwierdzenia przeczuwanej, przez nas diagnozy. Niektórzy lekarze potrzebują, aż stwierdzenia 6 objawów z wyżej wymienionych grup należących do ADHD.

Co ważne, muszą być spełnione dodatkowe warunki, które wymienione zostały poniżej:

  • Wystąpienie objawów w wieku poniżej 7. roku życia,
  • Objawy muszą być obserwowane w co najmniej dwóch sytuacjach, czyli np. w domu oraz w szkole,
  • Występujący problemu musi prowadzić do cierpienia lub upośledzenia funkcjonowania społecznego, 
  • Objawy nie mogą być częścią innego zaburzenia, co oznacza, że dziecko nie może mieć zdiagnozowanego innego zespołu zaburzeń zachowania.